29 augustus 2019

… om levend te maken het verslagen hart.

Geschreven door ruudgrabijn

(Jesaja 57:15)

Ik blader door mijn schrijfsels van afgelopen jaren. Ik zoek de stukjes die ik schreef over mijn oudste broer; over de mensen die hij ontmoette in het revalidatiecentrum, over zijn profiel op een datingsite als Manke. Acht jaar gleden kreeg hij een dwarslaesie door een fietsongeluk. Hij kon niet veel meer. Piano spelen was vanaf dag 1 niet meer mogelijk. De vleugel ging de deur uit en een lift kwam ervoor in de plaats. Het is hem gelukt acht jaar zelfstandig te wonen in zijn eigen huis. Vraag niet hoe, maar hij was er gelukkig. Deze zomer is hij overleden. zijn lichaam had geen reserve meer om de extreme hitte te verdragen. Hij werd ziek en stierf. Nu rust zijn lichaam in de aarde van een natuurbegraafplaats in Noord-Brabant. Boerenwormkruid bloeit rond zijn graf en schapen grazen er vredig.

Ik zoek ook ander stukjes in mijn schrijfsels. Over vrienden die getroffen werden door de grilligheid van het leven: iemand verloor een pasgeboren kind; iemands kind kreeg leukemie; twee vrienden kregen kanker. Wat schreef ik er toen over? De ene vriend vertelde over de goede dingen van het leven die hem dagelijks toevielen: de liefde van en voor de mensen om hem heen; mooie herinneringen aan zijn theaterstukken. Elke dag ervoer hij de kracht de leven.

Bij een andere vriend schreef ik, over de eerste schrik na de diagnose kanker, over het wachten, over dat meeleven iets anders is dan de ziekte leven.

En nu treft dit alles ons zelf. sinds kort weten we dat mijn man Roel longkanker heeft. Hoe komt hij eraan?! Ik besef dat vele vele mensen zich deze vraag stellen, die plotseling getroffen worden door de kwetsbaarheid van leven. Eerste schrik, tranen, wachten. In dat stadium zijn we nu.

In een zomer waar ik me ijverig boog over boeken van troost en verdriet als How we grieve. Relearning the world en Het helende verhaal, waar ik Bijbelverhalen las over verdriet van mensen, over vrouwen die rouwen om hun kinderloosheid, over vaders die rouwen om hun dode zonen, kan ik nu zelf gaan proeven: wat is het dat mij troost? Welke woorden lichten op in deze schaduwwolk?

Verhalen van rouwende mensen geven herkenning. Soms is dat troostend, dat je niet de enige bent, die de rauwe kant van het leven proeft. Er zijn andere teksten, over een god die buiten-het-gewone is, die in onbegrensde tijd is, en die dichtbij is bij hen die een verslagen hart hebben en een moedeloze geest. Om levend te maken het verslagen hart, dat er dan levenskracht is die je door de schaduw van de wolk trekt, die je liefde en vriendelijkheid laat voelen, die de schoonheid van wolken, die zon op het water laat zien.

Ach, lieve mensen. Er is de eerste schrik, er is wachten.

Er is veel dat we niet weten.

 

Fride Bonda

Gerelateerd