4 december 2019

Die Mensen riep tot zinsverband

Geschreven door ruudgrabijn

(lied H. Oosterhuis, Die chaos schiep)

Een vriendin vertelde over een reis die ze had gemaakt naar Wales. Ze wilde daarheen, omdat ze daar in vroegere jaren veel is geweest met haar geliefde. Hij is vorig jaar overleden en nu voelde ze de behoefte haar leven met hem te overdenken. Om hem te her-inneren. Om zich verbonden te voelen met de ruimte in haarzelf, waarin hij een plaats heeft. Ze zocht plaatsen op waar ze veel met hem was geweest en ze kwam erachter dat dit helemaal niet zo eenvoudig was als ze had gedacht. Wales heeft vele kleine landweggetjes en ze lijken allemaal op elkaar. Hij reed er destijds zo naar toe. Zij niet. Toen ze na veel zoeken en vragen eindelijk kwam waar ze wezen wilde, kwam ze niet verder dan een omheining. Het gebied bleek op bepaalde dagen geopend te zijn, de andere dagen was het een militair oefenterrein. Dat had haar vriend blijkbaar geweten. Zij niet. Mijn vriendin moest bijkomen van haar ervaringen tijdens deze tocht. Was ze in die vroegere dagen op hem aan het mopperen, nu zag ze hoe goed hij het gebied kende en op de hoogte was van de toegankelijkheid ervan. Door deze en andere ervaringen groeide er nieuwe waardering voor hem. De herinnering werd een verinnering.

Het verhaal geeft aan hoe verbondenheid met een geliefde blijft veranderen en groeien na iemands dood.

Zelf ervoer ik dat deze zomer, toen ik een weefsel maakte met elementen uit het leven van mijn vader. Het jaar daarvoor had ik een Moederweefsel gemaakt, als opdracht voor de opleiding Omgaan met Verlies. Dit jaar, tijdens mijn studieverlof maakte ik een Vaderweefsel. Het was voor mij een ervaring om te merken hoe er, tweeëntwintig jaar na zijn dood, een nieuwe waarneming ontstond. Een lied van Huub Oosterhuis schoot mij al wevende te binnen: ‘Die chaos schiep tot mensenland, die mensen riep tot zinsverband’ Mensen zijn elkaar gegeven tot zinsverband, tot verbondenheid, die zin en betekenis geeft. Hoe dan ook, positief of negatief.

De verhouding met mijn vader heb ik altijd ingewikkeld gevonden. Het ingewikkelde kun je laten voor wat het is. Bij het weven merkte ik dat iets wat ingewikkeld is ontwikkeld kan worden. Zo groeide er nieuwe verbondenheid met mijn vader. De herinnering, werd verinnering.

Op twee november is het Allerzielen, de dag in de Rooms Katholieke traditie dat de doden herdacht worden. Iedere mens heeft in het leven mensen die overlijden. Zoveel mensen, zoveel herinneringen aan geliefden. ‘Gezichten, zielen, naam voor naam’ dicht Oosterhuis in het eerder genoemde lied.

Zoveel zielenroerselen bij zoveel mensen.

Fride Bonda

Gerelateerd