2 april 2020

Brief 1 van F. Bonda

Geschreven door Fride Bonda

Amersfoort, 24 maart 2020

Lieve mensen,

Onze oudste zoon was vanuit Zweden overgevlogen om de verjaardag van zijn vader te vieren. Een grote verrassing voor de jarige, die dat niet wist. Door de coronacrisis blijft hij voorlopig in Nederland. Hij moest in Zweden al thuis werken. Dat kon ook vanuit Nederland, dacht hij. Zijn werkgever was daar minder enthousiast over, die vond dat hij zo spoedig mogelijk naar Zweden moest komen. Wat moest hij doen? Terug naar Zweden, naar zijn kleine studentenkamer, waar het oncomfortabel werken is en ver weg? ‘Stel dat ik daar ziek word of één van jullie?’ vroeg hij zich af. Of moest hij gehoor geven aan de wens van zijn baas? Jongste zoon die in Wageningen woont, vertelde dat veel internationale studenten het liefst naar huis gaan nu: als er crisis is wil je thuis zijn. Uiteindelijk mocht onze zoon een maand vanuit Nederland werken en dan zien we wel verder.

En zo maakt de coronacrisis duidelijk wat belangrijke waarden in ons leven zijn. De verspreiding van het virus is een existentiële dreiging en onzekerheid. Alles wat vertrouwd is kan veranderen en mensen die je lief zijn kunnen sterven. Met zo’n dreiging wil je zijn waar je je veilig voelt.

Voor anderen wankelen andere fundamenten, die ook existentieel zijn: hun bestaanszekerheid, hun werk en inkomsten. Winkels en cafés gaan dicht. Je zult maar een winkel hebben of een café. Je bent je werkzaamheden kwijt en je inkomsten! Dat is een crisis erbij.

En weer anderen voelen hun gezondheid wankelen, de onzekerheid van hun lichaam. De laatste dagen heb ik oudere mensen uit onze gemeentes gebeld. Ze vertellen nuchter over hun stille bestaan, iedereen op afstand, geen bezoek, geen kinderen of kleinkinderen, boodschappen worden op de stoep gezet en soms is er een bloemetje, op de stoep.

Als het vanzelfsprekende wegvalt wordt duidelijk wat belangrijk is voor ons: gezondheid, zinvolle werkzaamheden om je eigen brood te verdienen en een veilige plek.

De psycholoog Erich Fromm noemde lang geleden wat de basiswaarden van het bestaan zijn volgens hem: liefhebben en werken. En als die waarden wankelen, wat dan? Is er dan een bedding, groter dan dit bestaan, waardoor ons leven stroomt?

In een eerder ingewikkelde periode in mijn leven was een zin uit de Bergrede uit Mattheus een leidraad: zoek eerst het koninkrijk van God en dat alles krijg je erbij. Voor mij betekende dat: doe eerst het goede voor elkaar en wat je verder nodig hebt, dat komt wel. Het hielp me om me te richten op mijn zieke vader en verwarde moeder en om de rest buiten beschouwing te laten. En inderdaad, op den duur kwam de rest ook goed.

 

Lieve mensen, in deze tijd, die anders is dan anders door een virus dat de wereld onderuithaalt, ik hoop dat het jullie lukt om het goede te doen voor elkaar en te vertrouwen dat op den duur het andere ook goed komt.

 

Hartelijke groet van jullie dominee,

Fride

 

 

 

Gerelateerd