29 maart 2018

Wat je aan de minsten hebt gedaan heb je aan mij

Geschreven door Fride Bonda

         Wat je aan de minsten hebt gedaan heb je aan mij  (Matteus 25:45)                                

 In de krant een artikel over De Eenzame Uitvaart, een initiatief van ooit een stadsdichter in Groningen die het zijn taak vond om de begrafenis van zeer eenzamen aandacht te geven, om hen een waardig respectvol afscheid te geven. Dichter F. Starik, heeft in de stad Amsterdam De Poule des Doods opgericht, een groep dichters die de eenzame uitvaarten onderling verdelen. Hij is onlangs overleden. Op de website lees ik een van zijn verslagen. Hoe hij met minieme gegevens, zijn gedachten laat gaan over de overledene. Sommige mensen zo eenzaam, dat ze jarenlang niet buiten zijn geweest. Moederziel alleen, niet verbonden met wie dan ook. Een baby gaat dood als die niet gekoesterd wordt in aandacht. Hoe houdt een volwassene dat vol? Wat is er in een mens, zo alleen, dat de levensader blijft stromen? Is het hoop, een verlangen, een droom?

De aandacht van de dichters voor deze eenzame mensen raakt me enorm. Net zoals de godvergeten eenzaamheid van de gestorvene mij raakt. De dode maakt het niet mee, deze aandacht. De dichter hoeft het niet te doen, maar hij doet het wel: een atoompje liefde dat de wereld een beetje beter maakt. Een glimlachje als een verlegen zonnestraal over het bestaan van de eenzame dode.

Barmhartigheid in het verborgene. Het is niet verborgen, want ik lees erover. Maar mijn gedachten dwalen naar uitspraken van Jezus: ‘wat je de minsten van mijn broeders en zusters hebt gedaan, heb je aan mij gedaan’. En: ’doe je barmhartigheid in het verborgene, en de Vader die in het verborgene is, zal het opmerken’. Alsof een troostend alziend oog ons aanzet zulke kleine glimlachjes aan het leven toe te voegen. Je doet het niet voor niets, je voegt barmhartigheid toe aan de wereld.

Jezus weet wat eenzaamheid is. Veertig dagen en nachten had hij die eenzaamheid opgezocht in de woestijn, een beeld voor de schraalheid van leven. Hij gaat zijn weg, met de dreigingen die op zijn pad komen. En de laatste dagen voor zijn dood weet hij wat het is verlaten te zijn door zijn vrienden, door zijn God. Alleen en doodsbang. Deze mens vol liefde kent de pijn van leven tot op zijn bot. En hij zegt het: ‘ als je barmhartigheid hebt gedaan aan de minste, heb je het mij gedaan’.

Een innerlijke stroom van liefde en compassie stroomt door de eeuwen heen, voelbaar voor hen die erin geloven, niet zichtbaar voor onze ogen, maar zichtbaar voor het troostvolle oog van de Onzienlijke.

Fride Bonda

BIJ DE VIERINGEN

Paasmorgen 1 april 10.00 uur Wolweverkerk

https://www.trouw.nl/home/de-nar-aan-het-kruis-hoe-jezus-de-wereld-op-zijn-kop-zette~a8232304/

Bovenstaand artikel wordt aangehaald in Doopsgezind.nl: Jezus als nar die de wereld op zijn kop zette, door op te staan uit de doden. Door een lange neus te trekken naar de dood. Vroeger lachte men op deze dag de paaslach: de risus paschalis. Het artikel eindigt met de zuinige woorden: de protestanten voelden niets voor dit gebruik. Dat vin dik dan wel weer grappig, want ik weet inderdaad niet wat ik ermee aan moet, terwijl ik heel erg van lachten houd en ook graag de luchtigheid wil inzien van veel bijbelse verhalen en kerkelijke gebruiken. Ik kan niet lachen omdat ik het een raadselachtig verhaal vind: opstanding uit de dood. Voor mij is het een gebeuren in het leven van mensen dat ze na schraal leven weer vreugde kunnen proeven, dat mensen een nieuw begin kunnen maken na tijen van verdriet en verlies. Misschien verandert mijn interpretatie nog wel eens, want de gedachte dat het onmogelijke mogelijk is, spreekt mij zeer aan.

Deze paasmorgen gaat het over ‘aangeraakt worden’. Waardoor kun je in je leven anders gaan kijken, dat je ogen niet gericht zijn op de schaduwen maar op de lichtinval in je leven. Maria die bij het graf weende werd aangeraakt door een stem achter haar, die eenvoudig vroeg: ‘Vrouw waarom huil je?’. Zo eenvoudig kan het zijn, aandacht voor je tranen.

Dankzij Dorevocaal kunnen we een mooi lied zingen van S. Prins:

Raak met je hand ons hart, Jij Eeuwige,

Raak met je hand ons hart

Laat ons opstaan uit wat ve blindt, verstart.

Raak met ja hand ons hart

Jij die begin en eind omvat van ons bestaan.

Laat jouw ogen zien vol ruimte.

Raak met je hand ons hart

Laat ons opstaan uit wat verblindt, verstart.

 

Zondag 22 april

Deze zondag sluiten we de serie verhalen rond Abraham af met het verhaal van de geboorte van Isaak en het hartverscheurende verhaal van Hagar en Ismael, dat daarop volgt in Genesis 21. Het gaat over lachen en huilen.

 

 

 

Gerelateerd