9 maart 2021

Paradijs in de polder

Geschreven door ruudgrabijn

Er kwamen een aantal mooie reacties binnen n.a.v. mijn stukje over paradijs in de polder.

Die kun je hier lezen.

Na deze waarnemingen volgt een andere oefening.

Waarnemingen van Nellie Beukeman

zie je de brug over Op deze foto de Vecht bij Dalfsen, kort na zonsopgang. Het was best koud (-8) en voor het eerst had ik weer eens echt koude vingers. Ik vind het altijd een mooi lijnenspel, de weerspiegeling van de blauwe bogen in het water.  Het water leek sneller te stromen dan anders en er dreven plakken ijs in. Het was heerlijk om zo vroeg op een koude ochtend al buiten te zijn. ’s Zomers heb ik dat verlangen niet zo. De sneeuw en ijs week voelde voor mij als een week vakantie. Voor anderen denk ik niet.

                                                                                       

           

 

Op deze foto zie je een merel in onze struikklimop in de voortuin met een bes in zijn snavel, een  toevalstreffer. Beide foto’s heb ik gemaakt in de sneeuw en ijs week. We kijken regelmatig naar de vogels in onze tuin. Het geeft een goed gevoel, dat vogels er voedsel vinden. Wij zelf zitten binnen, anders komen ze niet.

 

 

 Een waarneming van Kor Polleman

Het contrast tussen de hogere takken met een laagje rijp en het dik besneeuwde struweel eronder.

De gewaarwording van een bevroren wereld waarin je alleen het gekraak hoort van je passen in de sneeuw, maar die tot leven komt door de gewaarwording van het horizontale lijnenspel van fijn berijpte takken, met in tegenstelling daarmee de schuin aflopende dennentakken, zwaar van de sneeuw. Weer hogerop, tussen de boomtoppen door, het goudgele schijnsel van de zon tegen een blauwe lucht. Op die manier ervaar ik ook de muziek; een toverachtig spel dat appelleert aan je fantasie en zodoende tot leven komt. Het mooiste is als je die ervaring kunt doorgeven en delen met anderen!

 

Een impressie van Ruud Grabijn n.a. Paradijs in de polder

Moeder de natuur zorgt er voor dat alles in balans moet blijven, goedschiks of kwaadschiks.

Dat zien we nu. De natuur slaat terug. We moeten echt anders gaan leven. Geen grote bio-industrie. Geen grote groepen mensen over de hele aardbol laten gaan.

Zo meteen weer het voorjaar. Nu een kale tuin en zo meteen komen er weer bloemen boven de grond, worden de bomen weer groen.

Ver in het verleden bij de serie van Pipo de Clown. Was er een grote reus/zwerver. Die ging op een gegeven moment door zijn knieën op een zandweg. Tevens riep hij Pipo om te kijken wat hij zag.

Het was een bloem. Midden op het zandpad. Die bewonderde hij met zijn hele lichaam.

Dit heeft toen bij mij een hele grote indruk gemaakt, hierdoor ben ik anders naar dingen gaan kijken. Ik geniet inderdaad van hele kleine dingen.

Door positief te blijven kijken, blijkt dat er veel “problemen” niet zo zwaar zijn als men deze wel neer zet. Tuurlijk is deze tijd voor een heleboel mensen zwaar. Dat begrijp ik best. Corona is ons overkomen, maar volgens mij hebben we heel veel aan ons zelf te danken door aan de natuur veel meer te vragen dan die op dit moment aan kan.

Vele grote volken zijn verdwenen, waardoor is soms niet meer na te gaan. Waarom zou ons tijdperk oneindig blijken te zijn?

Dit kan als we met zijn allen minder druk zetten op onze natuurlijke schatten.

Kortom door te genieten van de kleine dingen kan men ook de grote verliezen verdragen, zoals rouw om een geliefde. Natuurlijk had ik gehoopt dat wij (Karin mijn vrouw, (overleden in 2013) en ik) heel oud zouden worden. Dit is niet gebeurd.

Maar om in de zielige stand te blijven zitten is zonde van de tijd. Ik kijk terug op een zeer gelukkig huwelijk met mooie grote gebeurtenissen en ook soms donkere tijden. Maar een periode die ik zo over wil doen. Nu geniet ik ook van het leven er zijn zoveel mooie gebeurtenissen om je heen.

Ook in deze Corona tijd. Het is niet zo dat ik haar vergeten ben, ik mis haar op bepaalde momenten heel erg. Mijn verdriet is er, elke dag. Maar dit heeft niet de overhand. De scherpe kanten zijn er van af.

Heel veel hebben we zelf in de hand.

Ruud Grabijn

 

Gerelateerd